opowiadanie Rissy C.D . Kuna

Nie lubiłam zbytnio ciemności,spojrzałam w niebo nie było żadnej gwiazdki,nawet księżyca.A chmur nie było dużo żeby na ziemi panował mrok.Uniosłam łeb do góry i myślałam cały czas o gwiazdach...

Nagle wokół mnie rozbłysło światło a moje skrzydła wzbiły mnie w powietrze.Co prawda nie miałam rogu tak jak moi przyjaciele,ale myśli

mówiły mi,że wreszcie odkryłam żywioł.Żywioł gwiazd.W moich myślach pojawiła się moja matka.Byłam zdziwiona że jest ze mną.

Podeszłam i spytałam:

-mamo! ale o co tutaj chodzi?

-To twój żywioł

-Hmmm>jaki żywioł?

-na ziemi nie było widać gwiazd,ani wielkiego księżyca,ty przez smutek i tęsknotę za nim przywróciłaś światło...

-ale jak to,przecież nie mam rogu...

-ale to tkwi w tobie

Moja myśl się skończyła,spadłam na ziemię,Rissa i Jango byli zdenerwowani,i pytali co się działo.Wtedy się odezwałam:

-odkryłam żywioł!!!

na ich twarzach widoczne było zdziwienie

-spójrzcie w niebo

-Takk,księżyc gwiazdy ale ty

-co ja??

-No jesteś inna-wyjaśnił mi Jango

Masz kremową sierść

Rissa zaprowadziła mnie do małej kałuży,rozświetliła ją i kazała się przejrzeć.

Jango nie chciał już czekać i był ciekawy dalszej przygody...

-Dobra dziewczyny,ale zachwycaniem się to my żywiołów nie odkryjemy

Posłałam mu zabójcze spojrzenie,i ruszyłam w drogę za nim...

Podczas drogi odezwała się wreszcie Rissa...

Rissa dokończ!